Ve Şiddet Böylesi Bir Sessizliğe Neden Oldu…

Şiddet Sessizliğe Neden Olduğunda, Bir Yerlerde Hata Yapmış Olmalıyız…

    “Bu şarkı, insanın insanoğluna sergilediği insanlık dışılığa ve çocuklara karşı yapılan insanlık dışı hallere karşı çığlığımız!”

    1993 yılında, terörist bir grup, Birleşik Krallığın Warrington şehrindeki merkezi bir alışveriş caddesindeki çöp bidonlarına bomba yerleştirerek; 3 yaşındaki J. B. ve 12 yaşındaki T. P.’yi öldürürler. İrlanda geleneksel müziklerinin modern yorumları ile bilinen ünlü grup Cranberries ve geçen sene vefat eden grubun solisti Dolores O’Riordan haberi turne sırasında öğrenir. Dolores, acı haberi duyunca çok sarsılır. 1994 yılında Vox dergisine verdiği röportajda o anki duygularını şöyle anlatır sanatçı : “Televizyonda annelerden birini gördüm ve kahroldum. O, çocuğu dokuz ay karnında taşıdı. Sabah mide bulantıları, tüm zorluklar… ve birden bir diken. Bir amacının olduğunu düşünen bir diken bunu yapıyor!”. Terörist örgütün, bunu kendi vatanı (İrlanda) adına yapmasını kabullenmeyen sanatçı, “Bu terörist örgüt, ben değilim. Ben, terörist örgüt(ten) değilim. Cranberries değil. Benim ailem değil! Bunlar İrlanda değil! Bunlar geçmişte yaşayan ahmaklar!” diyerek kızgınlığı, öfkesi ve üzüntüsü ile gitarını eline alıp, dünyaca ünlü Zombie eserinin sözlerini yazıp, bestelediğinde de net şekilde gönderme yapar; “Bu, ben değilim. Bu, benim ailem değil (=It’s not me. It’s not my family)”.

Şarkıyı grup arkadaşlarına ilk sunduğunda, grubun hatırından hiç çıkmayan, bateriste sorduğu bir soru var Dolores’in : “Bateriye oldukça sert vurabilir misin?”

    1994’de New Musical Express dergisinin röportajında O’Riordan terör sürecinin masumları öldürdüğünü ve Zombie şarkısının Ruanda, Bosna ve tüm diğer insanlık dışı saldırılara ithaf edilebileceğini söyler ve gençlere ölümsüz bir tavsiye bırakır : “Ben sadece insanların düşünmesine vesile olmak istiyorum. Eğer bazı durumlar sizi rahatsız ediyor ve bazı olaylar hakkında güçlü duygular besliyorsanız; genç insanlar da sizinle aynı duyguları paylaşacaktır ve bir şeyler yapılabilir ama öncelikle sizin fark etmeniz gerekli.”

Ülke sınırlarından taşan evrensel farkındalık gerekli çünkü zombiler her yerde ve her şekilde!

İşte bu yüzden... Benim ülkem, benim milletim, benim devletim, benim dinim, benim çocuğum, benim öğrencim, benim öğretmenim, benim karım, benim kocam, benim annem, benim babam, benim arkadaşım, benim dostum, benim okulum, benim iş yerim, benim derneğim, benim kurumum, benim üye olduğum…. …

Ben’im (ve o egoist Ben’i içine alan Biz’im) dediğimiz ne varsa, onları düşünerek:

Kendi topraklarımızdan, ülkemizden, milletimizden çıkan bir "zombi" karşı taraf diye ilan edilen yerdekilere bile bir şey yaptığında canımız yanıyor ve "bu yanlış" diye haykırabiliyorsak;

En sevdiğimiz yakınımız, arkadaşımız, dostumuz, içinde bulunduğumuz, üyesi olduğumuz topluluk ters yöne kaydığında buna karşı fikrimizi ifade edip, dik durabiliyorsak;

Kardeşimiz, anne-babamız, karımız/kocamız/sevgilimiz hatta çocuğumuz -özellikle başkasına karşı- önemli bir hata yaptığında, "zombi"leştiğinde, onun hatasını söyleyebiliyor, örtbas etmeye çalışmıyor hatta yaptıklarına karşı gerekiyorsa o olayda, mücadele edenin yanında durabiliyorsak;

ADALET için korkmadan ve susmadan kim, ne, nasıl, nerde, kime karşı olmuş diye bakarak, maddi-manevi çıkarlarımızı, ihtiyaçlarımızı kollayarak değil; İNSANı temele alıp bakıyorsak o zaman insan olma yolunda ilerliyoruz! (En temelde de kendi hatalarımız, kendimiz için de böyle davranabiliyor önce kendimize karşı dürüst olabiliyorsak…)

Zombi şarkısı; her nerede ve kim tarafından yapılmış olursa olsun, her şart altında ve her şeye rağmen insanlık onuruna sığmayan, insanlık dışı olan her durumda içimizden yükselen, bize gerçek Biz’i uyandıran, insan olmanın şarkısına yol aldıran, çocuklarımızı her türlü ölümden kurtarmak ve onlara ışık olmak adına bir hatırlatma!

Dolores Mary Eileen O'Riordan’ı bu vesileyle anarken, ardında bıraktıkları bu sözler için gittiği yerlere teşekkürlerimizle.